نخستین قانون مدون آیین دادرسی مدنی ایران، با عنوان «قانون اصول محاکمات حقوقی» در سال ۱۳۰۶ شمسی و به تبعیت از موازین دادرسی مدنی فرانسه و بلژیک به تصویب رسید. در این بین، پس از الغای کاپیتولاسیون در سال ۱۳۰۶ شمسی و ایجاد دادگستری نوین به همت علی اکبر خان داور، دادگاههای شرعی و عرفی در یک نظام واحد ادغام شدند و این قانون چندین بار مورد بازنگری کلی و جزیی قرار گرفت که اساسیترین آن تصویب «قانون آیین دادرسی مدنی» مصوب 1318 میباشد. پس از انقلاب اسلامی نیز به منظور شرعیسازی کامل قوانین دادرسی، برخی قوانین و مقررات قانونی در رابطه با نظام دادرسی مدنی مصوب گردید. در نهایت، «قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی» در سال ۱۳۷۹ شمسی به عنوان آخرین اراده قانونگذار تصویب و تا حال حاضر با لحاظ اقتضائات مختلف شرعی و اجتماعی، برخی اصلاحات جزئی را به خود دیده است.
کتاب حاضر دربردارنده قانون فوقالذکر همراه با جدیدترین اصلاحات و الحاقات صورت پذیرفته میباشد که برخی اقدامات جانبی به شرح زیر در آن اعمال است:
- اعرابگذاری کلیه کلمات و اصطلاحات دشوار در متن جهت سهولت در تلفظ
- اعمال ویرایش ادبی و علایم نگارشی در متن به منظور خوانش صحیح قانون
- ضمیمه نمودن قوانین مرتبط با مقررات آیین دادرسی مدنی به عنوان منابع آزمونهای وکالت و قضاوت
- ضمیمه نمودن مواد و آرای وحدت رویه مرتبط با هر ماده

دیدگاهها
هیچ دیدگاهی برای این محصول نوشته نشده است.